Smil, små bukk og vennlege forsøk på å snakke engelsk er det som møter meg ved kvart stoppunkt gjennom flyplassen i Hiroshima. Japanarane er gjennomført høflege, så gjennomført at det verkar som dei meiner det. Då vi tok Shinkansen (det superpresise, superkomfortable japanske lyntoget) frå Tokyo la eg merke til at konduktørane gav oss eit kort og korrekt bukk kvar gong dei kom inn i ei ny vagn. Som om dei sa ”Har de de bra alle saman? Her er eg igjen, til teneste for dykk”. 

Sjølv ein uformell og uoppmerksam nordmann legg merke til og set pris på det.

Eg er nett landa i Seoul no. Vi besøkte freds- og minnemuseet i Hiroshima i går. Eg treng å tygge litt på inntrykka frå det før eg skriv om det i ro og mak – kanskje i kveld.

PS! Eg har funne att eit par ting i Tokyo, for å seie det slik. Det eine er god fisk. Sjømaten i landet er fantastisk. Det er i stor grad bygd på suverene råvarer (mellom anna frå Noreg). Ivar Krisiansen frå Høgre og Nordland sa til meg at Japan hadde endra norsk fiskerinæring med sine knallharde kvalietskrav. Kvardagsmaten også bygger på kvalitetssjømat. Tenk kva vi kunne få til av god kvardagsmat i Noreg.

Det andre er godt utval av gode plater. LP-plater. Før var bruktbutikkane og antikvariata fulle av god vinyl. I eit drøyt tiår har eg lurt på kor platene er blitt. No veit eg svaret. Dei er i Tokyo. Den byen er også himmelen for plateelskarar.

Nettmøtet med meg og Audun begynner klokka 12.30. Videostreaminga åpner da!
Edit: Erstatta direktestreamen med opptak av den digitale spørretimen.

Det kan høyrest grenselaust kjedeleg ut, men er viktig. Vurderingsforskrifta. Eg har framlegg til vurderingsforskrift på bordet mitt no, og vil gjerne ha innspel og synspunkt på eit viktig punkt frå dokke skulefolk.

I det opprinnelege framlegget frå Utdanningsdirektoratet var det lagt opp til at “Læreren så langt råd er…” skal sørge for at eleven får vurdering. Dette kunne tolkast som at læraren må hente elevar i minibuss for å få dei til timen, slik det mellom anna vart formulert i eit godt innlegg frå Lektor Marita Aksnes. Mange andre skreiv om og diskuterte framlegget på nett, mellom anna Ingunn Kjøl Wiig, Jørn Holstad Pettersen, Sol Laastad, Torill Ramberg, Linn Gjerde, Margreta Tveisme og før nemnde Marita Aksnes.

Mange høringsinstansar har reagert på dette. Eg er samd med dei. I det nye utkastet frå direktoratet er dette forsøkt balansert slik: Ny §3-3 tredje ledd:

…”Læreren skal så langt råd er, skaffe tilstrekkeleg grunnlag for å vurdere kompetansen til eleven, slik at retten eleven har etter §3-1, blir oppfylt. Eleven skal delta aktivt i opplæringa slik at læraren får grunnlag for å vurdere eleven sin kompetanse i faget. Stort fråvær eller særlege grunnar kan føre til at grunnlaget for halvårdvurdering med karakter eller standpunktkarakter manglar.” (eg har utheva det som er nytt)

Kva synst dokke om dette framlegget? Tek det innover seg kritikken som er kome, og er det tydeleg? Har du eit forslag?

Nokre skulefolk som orkar å gje meg råd midt i ferien (årsak, avspaseringa)? Legg igjen ein kommentar her, og sprei ordet!

Fleire medier skriv interessant om det som skjer i Kina i dagane opp mot 20-års markeringa av massakren på Tiananmen (Den himmelske freds plass) i Beijing. Kinesiske myndigheiter har streng kontroll på tradisjonelle medier. No blokkerer dei også ei rekke sosiale medier, noko som vert kobla til dette. Dei er openbart redde for spreiingseffekten desse har.

Få hendingar i nyare tid har vel sett seg så sterkt som studentopprøret og massakren på Tiananmen. Det ikoniske biletet av mannen som stoppar fleire stridsvagner må vere blant dei meste kjende frå det forrige hundreåret. Det er tankevekkande at denne hendinga i Beijing, i motsetnad til det som skjedde i austeuropa seinae same år, ikkje eigentleg førte til nokre langsiktige demokratiske endringar. Sosiale og økonomisk har imidlertid landet voregjennom ei rivande utvikling.

I 1997 reiste eg tre månedar i Kina aleine (Eg har også besøkt landet nokre gonger etter den tid). Eg rakk å besøke ulike og viktige delar av landet både i sør, vest, sentralkina og byane austpå. Frå Hainan-øya og Guangzhou, Tibet og Sichuan via den fattige Guixhou-provinsen og Mao sin fødeby til metropolane Beijing og Shanghai og dei vakre øyene utanfor. Det var ei fantastisk oppleving. Eg kan ikkje tenke meg eit meir interessant land enn Kina. Berre sidan 1997 har store ting skjedd. Shanghai er nesten ikkje til å kjenne att, og veksten har spreidd seg til mange byar og andre regionar. Samstundes er det store skilnadar. Eg tenkjer av og til på kva som har skjedd i dei tilbakeståande og avsidesliggande landsbyane i Guizhou-provinsen som eg besøkte.

Biletet under viser Zhao Ziyang, dåverande generalsekretær i kommunistpartiet og ein representant for den nye tid, som talar til studentane før massakren. Han lukkast ikkje, og fall seinare i unåde i partiet.

Ny veke med diskusjonar om revidert nasjonalbudsjett, eit par stortingsmeldingar å arbeide med, ei rekke mindre saker, valkampførebuingar og sikkert ein del mediehenvendelsar.

Om alt går som planlagt skal eg presentere eit eksperiment uti veka. Eg må vente for å sjå om vi er heilt klåre med det før eg sender ut meir enn desse diffuse signala.

Takk for mange interessante synspunkt på kronikken min om sosiale medier. Eg har tenkt å få på ein versjon i ei papiravis over påske, og fleire innspel førte til endringar (Erlend om universell utforming, Frank Emil om språk, Mina om utforming av tekst).

Eldar har lagt ut sin kommentar etter at eg skreiv ut artikkelen min. Han utviser ein sunn skepsis eller edrueleg haldning som eg deler. Difor er ikkje mitt argument at sosiale medier i dag har alle dei trekka ved seg eg skildrar, men at potensialet er der. Massemedia har den eigenskapen ved seg at dei sprer informasjon frå ein sender til mange mottakarar. Sosiale nettbaserte medier har dei eigenskapane ved seg at dei kan gjere mange til deltakarar og spre informasjon mellom mange. Det potensialet må vi bruke er min bodskap.

Eg vil likevel legge til at mange av oss godt vaksne undervurderer kor mange som deltar. 91% av alle under 30 er på Facebook, og ei rekke andre nettsamfunn er store (YouTube, Wikipedia, Myspace t.d). Ei rekke temabasert nettsamfunn er også store. Bruken av desse er det derimot mykje som gjenstår på, ikkje minst den politiske bruken.

Denne (og andre) kommentaren har det positive ved seg at det får meg og andre som les til å reflektere meir over dette viktige spørsmålet!

Av alle dei små tapa livet gjer, synest eg for min eigen del at tapet av oppmøte på David Byrne sin konsert i oslo forrige veke er særleg tungt å svelge. Eg går jo stort sett aldri på konsert lenger, men likevel. Dette er mannen og bandet (Talking Heads) som eg så utruleg gjerne vil sjå men aldri har sett.

Opplegget var at han spelte musikk han hadde laga saman med Brian Eno, altså ei spennande blanding av funky TH, sære lydbielete frå “My Life…” og fjorårets country-aktige sak. Meldingane av konserten er euforiske. David Byrne og Brian Eno er for meg eit musikkens toppmøte. Det er Reagan og Gorbatsjov sammen.

Eg må mimre for å kompensere. På bileta  til venstre er dei i lag i ca 1980 og ca no. Her er ein av mine mange Byrne/Eno favorittar, frå den beste konsertfilmen som nokon sinne er laga.

Eg talte til SV-landsmøtet om skulepolitikken. Du finn link til talen her.

Eit tema eg tok opp i talen var kreativitet og kva plass kunst og kultur skal ha i skulen. Til mi store overrasking har det ført til at nokre personar har sett i gang ein mail-kampanje mot meg med overskrifta “Nei til nedlegging av musikk og kunst og handverk”. Det er litt rart, sidan eg aldri har foreslått det. Tvert imot, eg vil at kunst og kultur skal bli viktigare i skulen.

OK, her er det eg sa; Kunst og kultur har ein stor og aukande plass i samfunnet, noko vi mellom anna kan sjå i ein sterk vekst i sysselstjinga i kulturnæringa. Den er no like stor som reiseliv målt i talet på tilsette. I tillegg kjem eit utall amatørutøvarar og den rollen kultur har i dagleglivet.

I framtida vil kreativitet stå sentralt i mange yrke og bransjar. Kreative evner vert etterspurt. Men kreativitet og kunsterniske evner kjem ikkje av seg sjølv – dei må trenast og utviklast. Difor bør vi styrke denne dimensjonen ved skulen.

Det er eit tilleggsargument for det. Vi veit at det å lukkast på ein arena kan ha ein “flowover effect” til andre fag. Elevar får auka sjølvtillit og sjølvkjensle og dermed betre motivasjon og prestasjonar. Medelevar og lærarar kan i tillegg få auka sine ambisjonar til ein elev når dei ser eit stort talent. Professor Anne Bamford har skrive ein kjent rapport for UNESCO, The Wow Factor, der dette er eit viktig tema.

Eg argumenterte for at vi treng ein skule som stimulerer kreativitet. Det bør gjerast gjennom heile skulen, noko den raud-grøne regjeringa har starta med. I den nye lærarutdanninga vil kunst og kultur som metode bli del av det obligatoriske pedagogikk-faget, det blir stilt kompetansekrav i dei kreative faga på ungdomstrinnet og vi har allereie oppretta eit eige senter for kunst og kultur i opplæringa.

Kulturskulen er ein viktig del av dette. Vi treng fleire plassar og lågare pris. Eg kunne nemnd den kulturelle skulesekken og, men gjorde det ikkje.

I tillegg sa eg (og NRK laga ei sak om det – derav merksemda) at vi bør vurdere om dagens musikk og kunst og handverk bør bli del av eit nytt felles kreativitetsfag/kunst- og kulturfag. Det kan vere eit fag, eller ulike fag under same paraply. Argumenta for er at det er ei rekke uttrykk som ikkje har eigne fag, men er representert i ulike læreplanar (dans, drama, teater, film, design etc) . Desse har enkelte felles dimensjonar ved seg. I tillegg trur eg ei samling av ulike uttrykk vil styrke den samla vekta vi legg på skapande læring. Det finst og sterke motargument, mellom anna at faga er fundamentalt ulike på mange vis.

SV har ikkje vedteke dette, eg har ikkje kome med eit forslag om det – vi har ikkje ein gong sett i gong ei utgreiing. Eg meiner vi treng diskusjonen om dette og andre måtar å styrke kreativitet i skulen, og vil gjerne ha innspel her!

Landsmøtet er over – og godt er det. Eit veldig godt landsmøte. Semje, positiv stemning, sterk tilslutnad til regjeringsprosjektet, utålmodigheit for meir forandring.

Vi vedtok nytt program som fokuserer på kampen mot klimakrisa og finanskrisa, rettferdig fordeling og ein betre skule. Kristin oppsummerte landsmøtet på søndag.

Vi har satt kampen mot oljeboring i nord øverst på lista over viktige saker. Vi har vedtatt å sloss for ein likelønnspott, og vi har vedtatt å innføre ein ny og heilskapleg skuledag. Leiar og begge nestleiarar er gjenvalgt, og Silje Svhei Tveitdal er ny partisekretær. Talar frå landsmøtet kan du sjå her. Kristin, Audun og Erik holdt alle fantastisk gode talar.

Eit anna høgdepunkt var Ingrid Olava, som avrunda møtet. Ho sang mellom anna denne vakre poplåta (rett nok utan kringkastingsorkesteret).

I Sverige har dei tre raudgrøne partia tidlegare sagt at dei vil forsøke å danne ei raudgrøn fleirtalsregjering etter valet. No har dei sett ned fem arbeidsgrupper på sentrale politiske saksfelt, som skal utarbeide felles posisjonar og framlegg. Det er sentrale politikarar frå alle partia som skal delta, mellom anna to tidlegare partileiarar og fleire profilerte riksdagsmedlemmer. Interessant prosjekt.

På Island sit sosialdemokratane og SVs søsterparti i regjeringsforhandlingar i dag, og tek sikte på å danne ei mindretalsregjering med støtte frå eit lite sentrumsparti. Det kan fort bli fleirtal etter vårens val. På den siste målinga eg såg hadde vårt søsterparti 38%!

Den norske suksessen sprer seg i Norden, slik eg før har skrive om. Eg har sjølv vore i Nederland og innleia om det norske samarbeidet for leiarar frå venstreparti i ei rekke europeiske land (m.a Tyskland, Nederland, Frankrike, Austerrike, Hellas). Dette er allereie eit tema på venstresida i mange land. Dersom vi vinn valet i Norge, og fleire nordiske land kjem etter oss, trur eg det raudgrøne samarbeidet har potensial til å bli ei større europeisk retning. Finanskrisa, med det behovet for tryggleik og politisk styring som føljer med den kan bidra til det.

Både i Tyskland, Frankrike, Italia og Kypros har ein hatt slike samarbeid regionalt eller nasjonalt. Ein nordisk suksess kan gje det nytt liv.