På denne blogg har eg ført omtalt at eg opna Kongsberg Jazzfestival i år, og at eg har vore der eit par gonger før. Mitt beste minne frå desse besøka kom opp igjen i minnet då eg var der; Konserten med Ornette Coleman.

Den klassiske avantgarde/frijazz saksofonisten er ein av dei største i jazzens historie, og definitivt ein av dei mest omstridde og musikalsk radikale. Særleg i åra rundt 1960 spela han ein serie konsertar, og gav ut fleire album, som revolusjonerte jazzen. Han befridde den frå kovensjonar, tok improvisasjonen heilt ut, samstundes som melodi og tone var der. “The Shape Of Jazz To Come” er kanskje det beste av desse albuma.

Saman med folk som Don Cherry (ja, faren til Neneh Cherry) og Charlie Haden spelar og improviserer han seg gjennom ein serie av eigne komposisjonar med sin heilt spesielle stil.

Eg fekk sjå ein gammal, men stilfull mann leie sitt orkester gjennom magiske augneblinkar og lange improvisasjonar i Kongsberghallen. Det er eg enno glad for. Her har eg lagt ut opningssporet Lonely Woman, eit fantastisk høgdepunkt på plata og ei av dei vakraste jazzlåtane eg kjenner. Den trenger gjennom marg og bein.

I år har eg fått den store æra å opne Kongsberg Jazzfestival. Den startar i dag 7.juli klokka 17, og har som vanleg eit spennande program.

Eg har vore der to gonger før, og mellom anna fått med meg legendariske Ornette Coleman. Eg kan love god stemning, ein fin by og flott jazz for dei som tek turen! Kongsberg er forøvrig heimbyen til ein av mine favorittartistar, Hanne Hukkelberg. Her med nydelege “Lucy” frå filmen “Narnia: Prince Caspian”

Alternative Folk, New Weird Americana? Merkelappane på den nye bølga av amerikanske, alternative visesongarar er mange. Skjønt bølge; Roteloft er nok meir treffande. Davendra Banhart, Coco Rosie og Joanna Newsom er blant dei som oftast vert omtala slik, og dei har ikkje veldig mykje til felles med unnatak av at det er ei slags viser og litt alternativt. Men ein del av det er veldig bra.

Den vakre og elegante harpisten Joanna Newsom begynte visstnok ikkje å synge før ho var godt vaksen. Ho orienterte seg mot pop og rock, begynte i band og sette for eit lite tiår sidan i gong med å skrive og spele inn sjølv. Debuten kom i 2004. Ei sett av pop-songar kledd i ei slags folk-innpakning med harpe og den litt skrikande stemma til Newsom på toppen. Ei fin plate, men kanskje ikkje meir?

I 2006 kom den meir krevjande, symfoniske Ys, med fem lange spor. Ei fin plate, som fekk særs gode kritikkar, men meir enn det? Det er som om noko vil ut.

Det kom ut i vår. Då kom den tredje plata, Have One On Me, og tok opp konkurransen med Beach House om årets plate så langt . Eg kjenner det som om Newsom har knekt koden og vil vise det gjennom 3 cd’ar med til saman 18 korteog lange songar. Ei langt meir moden stemme, lavmelt med piano og harpe som dei gjennomgåande instrumenta, vakre popmelodiar i alle variantar. Du kan nyte deg gjennom song etter song. Kor lenge sidan er det eit album på 18 songar og drøye 2 timar stort sett berre bestod av fine og interessante songar? Dette er ei av dei flottaste platene eg har høyrd på lenge.

Under er “81″, “Good Intensions Paving Company” og “Esme” frå plata.

Ei av dei store – og spesielle – stemmene i nyare popmusikk er tyske Dagmar Krause. Ho var sentral vokalist i 70-tallets avantgardeorkester Slapp Happy, Henry Cow og Art Bears. På 80-talet tok ho opp ein solokarriere.

Med sin unike stemmeprakt, ein slags kombinasjon av opera og primalskrik, var ho perfekt utstyrt til å synge songar av dei store tyske komponistane Weill og Eisler. Ho gav ut fleire plater med deira musikk, mykje av det til tekst frå Bertold Brecht.

Etter mitt syn er ho ein av dei beste Weill-tolkarane. Ho har meir av det intense, desperate uttrykket som eg meiner ligg i songane enn dei meir klassiske tolkningane. Ho har det rette temperementet. På Angebot und Nachfrage kjem dette aller best til uttrykk.

På 90-talet prøvde ho seg i Slapp Happy igjen, men under har eg klippa inn ein av dei flottaste Weill-låtane i mi favoritt innspeling. Surabaya Johnny.

Medan eg ventar på å kjøpe den nye plata til Motorpsycho, presenterer eg den plata eg har som ein knapp favoritt frå katalogen deira. Blant 14-20 plater (utan singlar. Og alt etter korleis ein tel) likar eg nok denne best (av dei eg har høyrd).

Men først, om det skulle vere nokon uinvidde; Vi snakkar om Noregs største rockeband nokon sinne, den dominerande nyskapande krafta i norsk rock, prog, heavy og dei fleste andre stilartar dei siste tiåra. Bandet kan synast vanskeleg tilgjengeleg, men veldig mange har likevel funne noko der. Dei har eit variert uttrykk, men samstundes ein utruleg eigenart. I Noreg er dei respektert og populære. I mange europeiske land har dei også ei stor (kult)fanskare.

Timothy’s Monster  peika veg for mange av platene deira seinare. Den er lang, og blandar tung prog, rockeperler og fine rolege songar. Den har også ein x-faktor ved seg. Kvar gong eg spelar plata dukkar det opp noko nytt.

Dette er ein flott introduksjon til Noregs viktigaste band, og ei flott plate å spele igjen og igjen. Under to utypiske låtar. Eit opptak av opningssporet Feel frå ein konsert på Sicilia (som eg mest har tatt med pga setteinga) og deretter rolege “Now It’s Time To Skate”

Frå mi tilbakelente av-og-på innstilling til bloggen medan eg har pappaperm, tek eg total bloggpause i jula. Ganske enkelt. Skal bli godt å berre tenke på andre ting.

God jul og godt nyttår til alle saman. Nyt den med denne ukjente og julete sviska frå 1986. Virginia Astley “Some Small Hope” (m David Sylvian på vokal i tillegg til Astley)

Iggy Pop sitt andre for året 1977 er det fjerde og siste i min Bowie-serie. Det er ikkje så totalt Bowie-dominert som det forrige, sjølv om han har delprodusert og skrive det meste.

Lust for Life er nok det mest tradisjonell albumet, i den forstand at det er sett saman av ei rad enkeltlåtar. Det er også dermed det mest ujamne. Det opnar med det ihelspelte (Trainspotting++) men veldig tøffe tittelsporet, går via nokre rockarar av ulik kvalitet til den suggerande avslutninga med “Fall In Love With Me”. Midt inni, ein kandidat til tidenes rockelåt: The Passenger.

Den har ikkje musikk av David Bowie, men Ricky Gardener. Den har eit monotont og råtøfft riff som går og går, og ein Pop-tekst som alltid gjer meg lyst til å strene ut til nærmaste tyske cabriolet og køyre avgarde. Teksten handlar rett nok om å sitte på S-bahn (den overjordiske delen av Berlin sitt T-bane system).

Denne plata er nærare Pop sine rockerøtter enn nokon av dei andre Berlin-platene. Bowie sin innverknad er der mest som låtskrivar. Det er dette formatet Iggy Pop tek med seg vidare inn i 80-talet. Den er ujamn, men går likevel utan på dei fleste album – ikkje minst fordi toppane er så høgt oppe.

Den avsluttar Berli-tida til Bowie. Han skapte Berlin-soundet, sterkt påverka av Brian Eno (her vil eg i parantes nemne at eg har blitt teke for å hevde at Eno har produsert Bowieplatene frå 77. Det har han jo ikkje) og tysk elektronika, og blanda det med sitt eige. Han tok med seg denne kombinasjonen vidare til Iggy Pop og sprøyta det inn i låtar og soundet på “The Idiot”. Resulat; fire fantastiske album på eit år.

Her kan du høyre Bowie og Pop framføre “The Passenger” saman:

Kåringane strøymer på, Platekompaniet har ei bra oversikt over kåringar av årets beste plate. Eg presenterer mi liste her.

Apropos gode plater som kom ut i år; Eg var på ein liten slippefest som det lille norske selskapet Hommage hadde. Dei (eller han? Har inntrykk av at det er ein entusiast som står bak) spesialiserer seg på norsk elektropop frå 80-talet. Denne gongen var det ei samleplate med tidlege låtar drå selskapet Temptation Records. Dette selskapet gav ut Matchstick Sun, som etter kvart fekk eit publikum. Men før det gav dei ut fleire singlar med ulike konstellasjonar rundt vokalisten Tor Dybdahl, t.d Horsemen som spelte på sleppefesten. Alt var fin synthpop. Det er også så gløymd i dag at eit søk på vokalist eller bandnavna ikkje gjer treff på Wikipedia.

Ein og anna kan kanskje hugse låta “Sensation Boys” frå 10 i skuddet på 80-talet? Den er ein av desse singlane, og står seg framleis særs godt. Men no lista:

20) Antony And The Johnsons: The Crying Light

19) Ping: Discotheque of Darknes

18) Regina Spektor: Far

17) Volcano Choir: Unmap

16) Grizzly Bear: Veckatimest

15) Le Corbeau: Evening Chill/Montreal Of The Mind

14) Anti-Pop Consortium: Fluorscent Black

13) Fuck Buttons: Tarot Sport

12) Broadcast and The Focus Group: Investigate Witch Cults Of The Radio Age

11) Sonic Youth: The Eternal

10) Son Volt: American Central Dust

9) The XX: XX

David Sylvian: Manafon

7) Stein Thorleif Bjella: Heidersmenn

6) Yeah Yeah Yeahs: It’s Blitz

5) Dirty Projectors: Bitte Orca

4) Fever Ray: Fever Ray

3) Hanne Hukkelberg: Blood From A Stone

2) Camera Obscura: My Maudlin Career

1) Jenny Wilson: Hardships

Om Iggy Pop er det mykje å seie. Stooges-sjef, punkens gudfar, heroinist, kraftverk på scena. Når ein les om livet hans kan ein lett bli overraska over at han er i live.

David Bowie får han med seg til Berlin. Det første halvåret bruker dei visstnok mest på å vandre rundt i byen, gå på galleri og sitte på kafe. Dei skriv låtar til eit album (Bowie musikk, Iggy tekst) og samlar saman eit band til eit album: The Idiot. Eit kjempesprang frå dei forrige gitarpunkplatene til Pop, over i Berlin-soundet.

I tid var dette albumdet det første Bowie lagde i Berlin, men han fekk utsett det til etter Low (som kom i januar, The Idiot i mars). Det ber preg av det tette og gode tilhøvet mellom dei to, men også at Bowie ausar av sitt overskotshorn som låtskrivar. Perler som “Nightclubbing”, “Dum Dum Boys” og China Girl” er her.

For Iggy Pop må det ha vore  som å kome til live på nytt som artist. Kommersielt fekk verda ei ny interesse for han, kunstnerisk fekk stemmen og tekstane hans stå fram med ei heilt anna tyngde.  Dette er er rock, elektrodominansen som traff Bowie finst ikkje her. Den raffinerte pop-følelsen som er Berlin-soundet er likevel klårt til stades. Det er popmelodiar i rockeformat, med ei spesiell røyst oppå.

Iggy Pop syng som ein gud. Han var ein god punk-vokalist i Stooges som med sitt skrik av ein vokal. Men stemmen hans har i seg å dominere ei låt med sin flotte djupe tone, slik han får lov til her.

Her er “Nightclubbing” live med diverse prominente gjestar samt “China Girl”

Ein del kommentarar til mine topp 20 låtar, både her og på twitter. Mange som etterspør kvar det blir av ulike band og artistar. Fleire av dei kjem attende på LP-lista (t.d Motopsycho), andre har eg aldri tent heilt på (som Susanne Sundfør el John Olav Nilsen). Då har eg allereie røpa at eg kjem med ei ny liste.

Ellers går dagane med mat, bleier, leiking, juleførebuing og litt politiske prosjekter på si. Og henting og levering. Det er utruleg kor mykje tid det er mogeleg å bruke på å kle på, pakke inn i bilen (eller gå i saaakte tempo), pakke ut og få avlevert tre ungar. Og så hente. Det er to lange prosjekt kvar dag.