Tidleg på 70-talet fell songaren og trommeslageren i Soft Machine, Robert Wyatt, ut av eit vindu i 5.etasje og blir lam. Han legg innspelinga han driv med på hylla, og må gjennom eit lengre opptreningsopplegg. Under dette veks låtane og det luftige lydbiletet på “Rock Bottom” fram.

Han samlar ei gruppe fine musikarar (m.a Alfreda Benge, som skulle bli kona hans) og brukte tid på innspelinga. Resultatet er eit av dei finaste og mest tankefulle albuma frå 70-talet.

Det går sakte framover, med lange og langsame spor. Melodiane er vakre og komplekse, litt prog-aktige, men openbart det berande elementet på plata. Lydbiletet er luftig – her er det ikkje noko tett rockebeat. Kvart instrument skal ha plass til å vise seg fram.

Rober Wyatt har i tiåra etter dette gjeve ut ei rekke flotte plater, med ujamne mellomrom. Cuckooland frå 2003 er ei av dei beste. Under er ein versjon av opningssporet på Rock Bottom, Sea Song. Det er ei nyare innspeling med trombonist Annie Whitehead.

Taggar: Robert Wyatt, Rock Bottom, Soft Machine

Dette innlegget var skriven Sunday 23. August 2009 kl. 23:21 og er arkivert under Vekas plate. Du kan føgje kommentarar til dette innlegget via RSS 2.0-feeden. Du kan kommentere innlegget eller trackbacke det frå nettsida di.