John Dee Oslo, . Eg står fremst i mditen foran scena blant eit glissent publikum på 100-200 stk. Der oppe er Peter Principle, Luc Van Lieshout, Steven Brown og Blaine L Reininger i ferd med å gå av scena etter ekstranummer. Dei har storkosa seg, kanskje over entusiasmen hjå publikum? Reininger går sist, og på veg ut ser eg at han vinkar etter dei andre og vil ha dei med inn igjen. Dei forsvinn. Han kjem åleine på, set seg ved pianoet og spelar og syng “Pinheads On the Move”.

Eg ser på Tuxedomoon som eit av dei store ensembla (band blir feil) i populærmusikken. I San Fransisco i 1977 dannar Steven Brown og Blaine L Reininger gruppa, og etter litt utskifting er Peter Principle og Winston Tong med. Desse fire utgjer kjernen i den kreative hovedperioden 1979-83. Ralph Records gjer ut dei tidlege platene deira. Dei fire amerikanarane flyttar midt i denne perioden til Europa (Rotterdam så Brussel, og plateselskapet Crammed Discs) og forblir her ut karrieren. Reininger og Brown er drivkrafta, eit slags Lennon/McCartney. Winston Tong er i så fall Harrison med sine få men særprega låtar. Alle fire har solo-album på samvitet, Reininger dei klart mest interessante.

Musikken er avant-garde, men også popmusikk. Den oppstår i triangelet mellom new wave, elektonika og klassiske songkunst. Kollektivet beherskar til bass, gitar og piano – men også klarinett, sax og Reiningers elektriske fiolin. Og trommemaskin. Brown, Reininger og Tong delar på å synge. Dei framstår musikalsk rastlause, alltid på veg vidare. Det er alltid ei overrasking i eit av deira produkt. Platene er ulike seg imellom, men dei fleste er konsistente og heilskaplege produkt.

Desire kjem i 1981, midt i ein periode av fleire LP’ar, 12″ og innspelingar til scenekunst. Det er høgdepunktet i ein periode full av høgdepunkt. Den er tidvis manisk med sitt høge tempo, men full av vakre melodiar. Det kviler ein sterk melankoli, ja nesten eit desperat uttrykk over plata. Som andre store plater er den utan uinteressante spor, men med enkelte verkelege høgdepunkt.

Iscenesettar Bruce Geduldig er viktig for konsertane og den gradvise orienteringa mot scenekunst, og Luc Van Lieshout kjem inn i ein viktig rolle frå 1983. Då går Reininger ut for godt, og det blir raskt synleg at han var Tuxedomoons Lennon. Den gode Holy Wars frå 85 held oppnivået. Frå denne bør du sjekke ut vakre “In a Manner of Speaking”. Etter dette er det momentet borte. Dei har gjort comeback med tre heilt greie plater dei siste åra (utan Tong, med Van Lieshout), men det viktigaste med det har vore at eg og andre har fått eit høve til å sjå dei no modne herrane i live på scena.

Her er ein “video” av Jinx frå 80-81.

 

Det er få gode konsertopptak frå denne tida, difor to nyare frå etter gjenforeininga. Jinx frå 2005, med Winston Tong inne på lån. Tong syng, Principle på bass, Reininger på fiolin og Brown spelar Obo.

Her “Again”. Reininger syn frå pianoet, Brown spelar sax medan Principle som alltid står som ei klippe bak bassen.

Taggar: Blaine L Reininger, Crammed Discs, Peter Principle, Ralph Records, Steven Brown, Tuxedomoon, Winston Tong

Dette innlegget var skriven Sunday 7. June 2009 kl. 21:35 og er arkivert under Vekas plate. Du kan føgje kommentarar til dette innlegget via RSS 2.0-feeden. Du kan kommentere innlegget eller trackbacke det frå nettsida di.